Door: Michiel
Mooie film, net als bij Everything is Illuminated van de New Yorkse schrijver Jonathan Saffran Foer is ook het scenario van Extremely Loud & Incredible Close erg goed geschreven. Het verhaal steekt goed in elkaar. Bij vlagen iets te sentimenteel maar door uitstekend acteerwerk niet sfeer bedervend. De hoofdpersonage speelt met verve. 3.5 of 5.
Extremely Loud & Incredibly Close op IMDb.com
Door: Michiel
Margin Call. Een zeer geslaagde semi thriller over de ontwikkelingen van de laatste 24 uur voor de beurscrash van een bank. Met een casting van formaat, Kevin Spacey en Jeremy Irons die hier verbluffend fraai acteerwerk afleveren. De film weet onder de huid te kruipen en toont op onthutsende maar realistische wijze de methodiek van de corruptie binnen de financiële wereld. Een aanrader!
4 van de 5 sterren.
Door: Michiel
Hugo, van niemand minder dan regisseur Martin Scorsese, ook bekend als regisseur van Taxi Driver (1976), Raging Bul (1980), Goodfellas (1990). Hugo toont het Parijs gesitueerd in de jaren 30. Een weesjongetje Hugo, gespeeld door Asa Butterfield wordt na het overlijden van zijn vader, horlogemaker van beroep, verzorgd door zijn oom. Deze heeft als baan het bedienen van een grote klok in een treinstation. Als zijn oom, een alcoholist, komt te overlijden zorgt Hugo voor zichzelf en besteed hij zijn knowhow van horlogemaken in het repareren van een mysterieuze defecte robot. Hij mist alleen nog een mysterieuze sleutel in vorm van een hartje om de Robot weer werkende te krijgen.
Door: Michiel
Buta to gunkan (1961) van regisseur Shôhei Imamura (Narayama-bushi kô 1983, Unagi 1997) redelijk amusante film. Ik vond vooral de sfeerbeelden van de straten van de Japanse stad Yokosuka in de jaren 60 erg mooi geschoten. De humor in de film is echter ietwat gedateerd en de personages in het verhaal komen en gaan waardoor je als kijker de film ervaart als een fragmentarisch aan elkaar geregen verhaallijn die niet altijd even consistent overkomt. 3* van de 5.
Door: Michiel
Met de film Die Brücke (1959) heeft regisseur Bernhard Wicki (1919–2000) één van de beste tweede-wereldoorlog films aller tijden geproduceerd. Het verhaal is net zo krachtig als de eenvoud van het script. Een groep Duitse kinderen worden in de laatste oorlogsdagen van Nazi-Duitsland in hun eigen geboortedorp achtergelaten om een vermeend strategische brug te verdedigen tegen de oprukkende Amerikaanse soldaten. Geïndoctrineerd door oorlogspropaganda en de hunkering naar heldendom verdedigen deze groep zeer jeugdige vrienden dan ook de brug tot het bittere eind.
Door: Michiel
Le amiche (1955) van de Itilaanse grootmeester Michelangelo Antonioni (1912-2007) en bekend van wereldberoemde films zoals Blow-Up (1966), L’avventura (1960) en La Notte (1961). Een lange zit ook al is de duur van de film slechts 104 minuten
Een ‘lange’ zit omdat Antonioni als geen ander talloze verhaallijnen door elkaar weet te weven. In het kort gaat het over hoe een vrouw Clelia, gespeeld door Eleonora Rossi Drago, in Turijn verwikkeld raakt in de exorbitante levens van een welgestelde Italiaanse familie. De ontmoeting vind plaats als Clelia naast haar hotelkamer het gegil hoort van een kamermeisje die de aanwezige gast halfdood aantreft in haar hotelkamer. De vrouw overleefd de zelfmoordpoging en Clelia raakt langzaam bevriend met de diverse familieleden van het meisje. Vanaf dit moment wordt de kijker getrakteerd op de ene liefdesaffaire na de ander, nepotisme en haantjes-gedrag van de mannelijke hoofdrolspelers onderling. Zo goed als het echte leven zo gezegd.
Door: Michiel
True Grit (2010) van de Coen brothers Ethan en Joen Coen, o.a. bekend van Fargo (1996), The Big Lebowski (1998), O Brother, Where Art Thou? (2000). Aardige doch ietwat brave en een behoorlijk gepolijste western. Jammer.
Ik had persoonlijk meer verwacht van True Grit, maar tot op heden constateer ik dat de twee broertjes Coen sinds The Man Who Wasn’t There (2001) niet meer dat echt gepiekt hebben.
Er is op zich wijnig mis met True Grit, de casting bestaat uit Jeff Bridges (ook bekend uit de Coen klassieker ‘The Big Lebowski’), Matt Damon (The Bourne Identity, The Talented Mr. Ripley, Ocean’s Eleven) en Josh Brolin (Wall Street) (W.), No Country for Old Men). Stuk voor stuk gerenommeerde acteurs. Jeff Bridges speelt zijn rol met verve in de vertaling van Rooster Cogburn, een typisch ‘old scumbag’ type die zijn ethische normbesef uit een halflege whiskyfles vist en de gewetensloze schurk Tom Chaney gespeeld door Josh Brolin.
Door: Michiel
La terra trema, of eigenlijk ‘La terra trema: Episodio del mare’. Luchino Visconti’s tweede film wat oorspronkelijk een drieluik moest worden. Een bijna drie uur durende, klein, meesterwerk.
Het verhaal gaat over een vissersdorp waar Antonio Arcidiacono in opstand komt tegen de griffiers die de vissers van het dorp uitbuiten. Antonio maakt deel uit van een omvangrijke familie die Antonio in zijn strijd steunen. Toch krijgt Antonio niet de steun van de andere vissers van het dorp die liever de status quo onveranderd zien, de inkomsten blijken een belangrijker goed dan de uitbuiting waarmee dit gepaard gaat.
Door: Michiel
Dit was de laatste oscar avond/nacht voor mij. De show was een deceptie en de terugkerende Billy Crystal als host veranderde daar niets aan. Zijn grappen waren niet als vanouds scherp en de hele show kwam behoorlijk mat over. Verassende winnaar was zonder twijfel Hugo. Wellicht hebben de Amerikanen gedacht: beste regie en film kan deze film niet in de wacht slepen (terecht) want daarvoor lag het niveau van films als The Artist en A Seperation (Iraanse film) veel te hoog voor. Dus kreeg Scorsese maar de prijzen voor:
- Best Achievement in Cinematography
- Best Achievement in Art Direction
- Best Achievement in Sound Mixing
- Best Achievement in Sound Editing
- Best Achievement in Visual Effects
