Filmblog.nl

Brave (2012)

Sun, 16 Dec 2012 21:16:00 +0100

Door: Robin

Van alle Pixar films vind ik dit echt de allerminste. Kinderachtig verhaal en geen gevatte humor. Het lijkt wel een Dreamworks productie! ;-)
Ik vond eigenlijk alle andere PIXAR films wel top (vooral Toy Story trilogie, Wall-E, Finding Nemo), of op z’n minst erg vermakelijk (Cars 2, The Incredibles, Monsters Inc.) . Maar hier heb ik me doorheen moeten worstelen. Heb ook amper gelachen, en dat is bij andere Pixar films wel anders geweest!

2* out of 5.

Brave op IMDb.com

Island of Lost Souls (1932) - Een eiland gevuld met controverses

Tue, 26 Jun 2012 21:30:00 +0200

Door: Michiel

Island of Lost Souls, naar het boek ‘The Island of Dr. Moreau’ van H.G. Wells, opent met de op zee drijvende drenkeling Edward Parker (Richard Arlen) die na een schipbreuk wordt opgepikt door kapitein Davies. Als enkele dagen later op zee goederen op een passerend schip van Dr. Moreau worden afgeleverd wordt Parken na onenigheid met kapitein Davies overboord gegooid. Dr. Moreau rest niets anders dan Parker samen met zijn aangevulde lading, dat voornamelijk bestaat uit exotische dieren, mee te nemen naar zijn geheime eiland.

Eenmaal op het eiland aangekomen ontdekt Parker de reden tot geheimzinnigheid omtrent de locatie van het eiland. Zo staat het eiland, zoals later blijkt, op geen enkele kaart aangegeven. Het eiland blijkt het ‘wetenschappelijk’ speelterrein te zijn voor de gevluchte Engelse bioloog en wetenschapper Dr. Moreau. Hij voert hier controversiële experimenten uit op de aanwezige populatie dieren. Moreau’s ultieme doelstelling is om een dier te transformeren tot mens. De aanwezige populatie bestaat dan ook uit het netto resultaat van Moreau’s experimenten. Half mens half dier die de wetenschapper weet te indoctrineren met een door hemzelf geschreven manifest waarin hij zichzelf de rol van oppergod heeft toegekend. Moreau behandeld zijn creaties met brute onderdrukking en zonder mededogen, zo ook de enkelen die hij tot zijn cortège rekent en die voor hem het vuile werk moeten opknappen. Eén ieder die zich niet wenst te houden aan de regels wordt onderworpen aan nieuwe experimenten in Moreau’s laboratorium, ook wel bekend als ‘the house of pain’.

Moreau’s magnum opus betreft zonder twijfel de prachtige Lota, half panter half vrouwmens, gespeeld door Kathleen Burke (The Lion Man 1936, The Lives of a Bengal Lancer 1935). Moreau stelt zonder schroom de mensenschuwe Lota ter beschikking aan Parker om erachter te komen of zij beschikt over, naar zijn mening, de ultieme menselijke emotie: de liefde. Wulps kruipt de schaarsgeklede en sexy Lota meerdere malen tegen Parker aan die zich, ondanks dat hij al een vriendin heeft, bijna overgeeft aan zijn lustgevoelens. Natuurlijk wordt Parker gered door moreel besef (de held…) en de ontdekking dat Lota geen mens is maar half dier. De scène is zo subtiel opgezet dat het Parker nauwelijks kwalijk valt te nemen dat hij bijna toegaf aan de seksuele temptaties van de sensuele en schaarsgeklede Lota.

Een sterk script en verbluffende cinematografie

Het scenario, geschreven door science fiction legende Philip Wylie (1902 - 1971), is weinig complex en de archetypische karakterrollen in de film komen bij vlagen simplistisch over. Maar het is de non-conformistische aanpak van regisseur Erle C. Kenton die tot de verbeelding spreekt. Kenton lijkt zich niet te generen om met de nodige regelmaat de film te vullen met scènes die bol staan van seksuele insinuaties. Waarschijnlijk beschermd door de kwalificatie fictie stonden de studiobazen van Paramount Pictures ook meer toe.

De verbluffende cinematografie, waar de met een oscar bekroonde cameraman Karl Struss verantwoordelijk voor was, spreekt ook tot de verbeelding. Struss stond ook bekend om zijn verbluffende camerawerk in films zoals ‘Sunrise: A Song of Two Humans’ (1927) en Charlie Chaplin’s ‘The Great Dictator’ (1940). De beelden die op locatie op zee werden opgenomen spreken tot de verbeelding. Struss wist de opkomende mist in de ochtend goed vast te leggen en ook de studio-opnames komen prachtig tot hun recht als een aaneenschakeling van dromerige scènes.

Deze beeldenpracht dient met name de sensuele en de ronduit erotische insinuaties die in diverse scènes van het witte doek spatten. Alsof de film zelf de controverses niet schuwt passeren hier met speels gemak talloze gevoelige en ethische kwesties de revue. Wanneer is er sprake van onzedelijk gedrag, wanneer krijgen de experimenten op dieren een onethisch karakter? Waar ligt de grens waar de wetenschap ophoudt en plaatsmaakt voor abusievelijk gedrag?

Controverses resulteert tot censuur

De Amerikaanse regisseur Erle C. Kenton (1896–1980) heeft met Island of Lost Souls een klein meesterwerk afgeleverd. De film werd geproduceerd door Paramount Pictures in een tijdperk waar science fiction en horrorfilms gretig aftrek vonden in met name de Verenigde Staten en Europa. Fictie of niet, menig science fiction- en horrorfilm konden de strenge criteria opgesteld door de verschillende filmcommissies niet weerstaan. Waar gespeeld werd met controverses konden films vaak rekenen op het stigma immoreel, en dus, ongewenst. Zo werd Island of Lost Souls tot driemaal toe in Engeland verbannen en kon de film in de tijd ook niet worden vertoond in Nederland, Duitsland, Hongarije, Indië, Italië, Letland, Nieuw-Zeeland, Singapore, Zuid Afrika en Tasmanië.

De met een oscar bekroonde acteur Charles Laughton (Ruggles of Red Gap 1935, Witness for the Prosecution 1957, Spartacus 1960) speelt zijn rol met verve en steelt overduidelijk de show. Met zijn corpulente lichaamsbouw is Laughton echt een verschijning, hij weet op sublieme wijze de aan ijdeltuiterij lijdende en geesteszieke Moreau neer te zetten.

De auteur H.G. Wells zelf moest niets hebben van deze verfilming, de auteur was van mening dat de horrorelementen in de film de diepere, en meer filosofische, betekenis van het verhaal overtroffen. Decennia later kan de conclusie worden getrokken dat H.G. Wells destijds niet kon vermoeden dat zijn boodschap die in essentie wel degelijk verankerd ligt in het script vandaag de dag nog immer als zeer actueel beschouwd kan worden. Daarom doet Wells mijns inziens de film met zijn kritiek tekort, de film stelt juist op geheel eigen wijze diverse standpunten, zo ook filosofische, ter discussie.

Een tijdloos verhaal

Met recht kan worden gesteld dat een combinatie bestaande uit de eigenzinnige en non-conformistische regisseur Erle C. Kenton, de cinematografisch vernuftige Karl Struss, de tot de verbeelding acterende Charles Laughton en een goed geschreven scenario door science fiction legende Philip Wylie samen het fundament vormden waardoor een klein meesterwerk werd geboren.

Island of Lost Souls is een film die ondanks de eenvoudige opbouw in tegenstelling tot H.G. Wells zijn kritiek wel degelijk actuele standpunten weet aan te snijden en de toeschouwer weet mee te nemen in een verhaal dat tot de verbeelding spreekt en vele vragen oproept. Dit laatste mede omdat de diepere betekenis van de film vragen oproept, conventionele opvattingen ter discussie stelt en daarmee de tand des tijds wist te doorstaan omdat dezelfde vragen die de film in 1932 opriep vandaag de dag nog steeds actueel blijken te zijn.

Trailer:

Review: Elena (2011)

Fri, 27 Apr 2012 10:08:49 +0200

Door: Michiel

Elena. De Russische regisseur Andrei Zvyagintsev flikt het ‘m weer. Na zijn debuutfilm, Vozvrashchenie, een klein meesterwerk, en daarop volgende Izgnanie die ook die kwalificatie verdiend, slaat deze talentvolle regisseur wederom toe met Elena.

Prachtige cinematografie, een ingetogen en eenvoudig verhaal. De karakters komen ietwat lethargisch over maar dat is slechts stilte voor de storm. De film heeft iets Hitchcockiaans, de opbouw (langzaam) en de wijze hoe dialogen plaatsvinden vervelen nooit. Het einde was zeer verrassend, het riep vragen op die de basis vormden voor een prettig gesprek onder het genot van een warme kop Earl Grey.

4* out of 5.

Elena op IMDb.com

Photo

Fri, 27 Apr 2012 09:56:58 +0200

ABC Monsters (door: La Pompadour)

Wed, 28 Mar 2012 21:05:00 +0200

ABC Monsters
(door: La Pompadour)

"The secret to film is that it’s an illusion."

Thu, 22 Mar 2012 10:39:28 +0100

“The secret to film is that it’s an illusion.”

- George Lucas

Review: Bir zamanlar Anadolu'da (2011)

Wed, 21 Mar 2012 19:58:11 +0100

Door: Michiel

Na de Febo kroket, de serie Homeland, nu een culinair hoogtepunt achter de kiezen, ‘Bir zamanlar Anadolu’da’, ook beter bekend als ‘Once Upon a Time in Anatolia’ van de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan. Ceylan wist mij al eerder omver te blazen met een ijzersterk scenario gecombineerd met zeer gedegen acteerwerk in Uzak (2002) en met verbluffend mooie cinematografie in Three Monkeys (2008). Deze regisseur had zijn stempel gezet in de wereld van de cinematografie met een ijzersterk debuut.

De voorgaande films van Ceylan lijken nu een prelude te zijn geweest op wat onvermijdelijk moest uitmonden in Once Upon a Time in Anatolia. Hier komen de verschillende talenten van deze filmische Rembrand in wording pas echt goed tot hun recht. Het begint al direct met de eerste scène, een gesprek tussen drie, ogenschijnlijke vrienden, waarbij de conversatie bewust als gemompel klinkt. Prachtig in beeld gebracht, vis-a-vis met het publiek die slechts getuigen zijn dat het hier gaat om een vriendenclub zonder daadwerkelijk te beseffen wat zij nu daadwerkelijk bespreken, dit blijkt echter geheel niet relevant. Al snel vervolgt het verhaal met prachtige shots van de steppe van Anatolië terwijl de duisternis invalt. In het donker verlichten felle koplampen, van de drie in beeld verschijnende auto’s, het desolate landschap; het is werkelijk een lust voor het oog. De lading, enkele militairen, een paar politieagenten, een arts, een officier van justitie en twee verdachten; mannen die bekend hadden een moord te hebben gepleegd. Beoogde doel, de lokatie vinden waar de twee moordenaars hun slachtoffer zouden hebben begraven. Het vinden van het lijk laat op zich wachten waardoor de film ruimschoots de tijd krijgt om de verschillende achtergronden van de verschillende personages in beeld te brengen. Soms op een serieuze wijze, soms op een hilarische wijze. Nieuwe verhaallijnen wisselen elkaar voortdurend af doordat de focus van verschillende personages elkaar in rap tempo afwisselen, maar nooit verliest de regisseur de rode draad van het verhaal uit het oog. Ieder personage heeft zo zijn geschiedenis maar allen lijken hetzelfde lot te delen. Ze zijn tot elkaar veroordeeld in de rol die hen is toebedeeld in een landschap dat zich net zo grimmig laat optekenen als de hedendaagse Turkse samenleving. De strikt hiërarchisch ingedeelde samenleving komt ook op prachtige wijze aan bod en levert soms hilarische fragmenten op.

Deze film laat zich niet makkelijk ontleden, die moet je ondergaan. Once Upon a Time in Anatolia is een film met een hoofdletter V van verhaallijnen. Een Turkse road movie c.q. misdaadfilm c.q. een poëtische documentaire die het prachtige Turkse landschap op melancholische wijze in beeld weet te brengen met hier en daar een dikke humoristische knipoog die de kijker met beide benen weer op Turkse bodem terug weet te zetten.

Een dikke 4 sterren van de 5.

Bir zamanlar Anadolu’da op IMDb.com

Review: Repo Man (1984)

Wed, 21 Mar 2012 19:51:42 +0100

Door: Michiel

Repo Man (1984) is een fleurige aaneenschakeling van komische scènes waarin de protagonist Otto, gespeeld door de jonge Emilio Esteves, ook bekend als Andrew Clark uit The Breakfast Club (1985), de baan als Repo Man accepteert. Het verhaal is weinig complex, als Repo Man moet Otto, al dan niet vergezeld met een collega auto’s die door bedrijven worden teruggevorderd in beslag nemen. Dit levert meer dan eens hachelijke, en zo nu en dan komische, situaties op. Otto ontvangt meerdere malen klappen en kan ook niet ontsnappen aan schietgrage boze autobezitters die, zoals de kijker al kan raden, hun kostbare bezit niet zonder slag of stoot in beslag laten nemen. In deze bijzondere setting beland Otto ook nog eens in een curieuze intrige waarbij vermeend geheime agenten naarstig op zoek zijn naar een gestolen Chevy Malibu die een zeer mysterieuze lading herbergt. Vooralsnog een lastige opgave zo blijkt, want het wemelt in de film van de vierde generatie Chevy Malibu’s.

Regiseur Alex Cox lijkt zich in z’n element te hebben gevoeld in de rol als regisseur die de non-conformistische aanpak niet schuwde. Repo Man is een Comic Book op celluloid, waarbij de scènes elkaar in rap tempo opvolgen en soms ertoe leiden dat bepaalde scènes onsamenhangend overkomen. Dit wordt versterkt door de vele, ogenschijnlijk, geïmproviseerde en soms onprofessionele ogende acteerprestaties van de diverse karakters. Toch vormen deze aspecten geen fundament om al te kritisch uit te halen. Repo Man heeft niet de pretentie zich te meten met een Berman klassieker of met een episch dure Hollywood productie. De ingrediënten voor de ultieme Repo Man ervaring laat zich makkelijk invullen, een bak popcorn, verstand op nul komma één en genieten van de prachtige omgeving van de wijken in en rondom Los Angeles van de jaren tachtig. Het is dan ook de cinematografie die zo nu en dan verbluffende beelden oplevert als remedie tegen de soms houterige conversaties. Het is dan ook erg verassend dat Otto’s Repo Man collega Bud, gespeeld door Harry Dean Stanton, later ook de hoofdrol vertolkt in Wim Wenders Paris, Texas (1984). De cinematografie vertoont verrassend veel overeenkomsten. Zou de befaamde regisseur Wim Wenders door Repo Man zijn geïnspireerd? Deze vraag verklaart mede waarom ik Repo Man als een duik in het verleden ervaar. Naast goedkoop uitziende namaakbloed en de special effecten druipt de nostalgie van Repo Man af. Mede door gebruik van fantastische oneliners, “the life of repo man is always intense” en door prachtige cinematografie te combineren met een non-conformistische aanpak resulteert dit uiteindelijk tot de status die van een cultfilm. Een status die deze film meer dan terecht verdiend.

3.5* ster van de 5

Repo Man op IMDb.com

The 100 Greatest Movie Insults of All Time (door Harry Hanrahan)

Wed, 21 Mar 2012 19:43:24 +0100

The 100 Greatest Movie Insults of All Time (door Harry Hanrahan)

Review: Drive (2011)

Wed, 21 Mar 2012 19:06:00 +0100

Door: Michiel

Matige semi actie romance film waar het scenario doet denken aan True Romance (1993) van regisseur Tony Scott. Alleen Drive komt niet uit de verf, teveel zoetsappige clichés en weinig verassende stijlelementen. Cinematografie mooi, maar acteerwerk een hoofdletter D van draak, de liefdesscènes in het bijzonder. Zo extreem clichématig in beeld gebracht dat het op de lachspieren werkten, de zaal lag dan ook regelmatig in een deuk. True Romance, hetzelfde uitgangspunten maar een niveautje 10 beter. 2* out of 5.

Drive op IMDb.com

Review: Extremely Loud & Incredibly Close (2011)

Wed, 21 Mar 2012 18:49:00 +0100

Door: Michiel

Mooie film, net als bij Everything is Illuminated van de New Yorkse schrijver Jonathan Saffran Foer is ook het scenario van Extremely Loud & Incredible Close erg goed geschreven. Het verhaal steekt goed in elkaar. Bij vlagen iets te sentimenteel maar door uitstekend acteerwerk niet sfeer bedervend. De hoofdpersonage speelt met verve. 3.5 of 5.

Extremely Loud & Incredibly Close op IMDb.com

Review: Margin Call (2011)

Wed, 21 Mar 2012 18:46:00 +0100

Door: Michiel

Margin Call. Een zeer geslaagde semi thriller over de ontwikkelingen van de laatste 24 uur voor de beurscrash van een bank. Met een casting van formaat, Kevin Spacey en Jeremy Irons die hier verbluffend fraai acteerwerk afleveren. De film weet onder de huid te kruipen en toont op onthutsende maar realistische wijze de methodiek van de corruptie binnen de financiële wereld. Een aanrader!

4 van de 5 sterren.

Margin Call op IMDb.com

Review: Hugo (2011)

Wed, 21 Mar 2012 18:33:00 +0100

Door: Michiel

Hugo, van niemand minder dan regisseur Martin Scorsese, ook bekend als regisseur van Taxi Driver (1976), Raging Bul (1980), Goodfellas (1990). Hugo toont het Parijs gesitueerd in de jaren 30. Een weesjongetje Hugo, gespeeld door Asa Butterfield wordt na het overlijden van zijn vader, horlogemaker van beroep, verzorgd door zijn oom. Deze heeft als baan het bedienen van een grote klok in een treinstation. Als zijn oom, een alcoholist, komt te overlijden zorgt Hugo voor zichzelf en besteed hij zijn knowhow van horlogemaken in het repareren van een mysterieuze defecte robot. Hij mist alleen nog een mysterieuze sleutel in vorm van een hartje om de Robot weer werkende te krijgen.

Zonder hier verder de uitkomst van de film te verraden levert Hugo als film in 3D fraaie plaatjes op. Toch wist de film mij niet te bekoren. Aan de simplistische uiteenzetting van de verschillende karakters lag het niet allen, als kinderfilm levert het op zich genoeg fantasierijke en komische taferelen op die het hart van menig kind harder zal doen kloppen. Maar de hele opzet, het scenario in het bijzonder, dient slechts als maskering voor waar het daadwerkelijk om draait; een ode aan de legendarische en wereldberoemde Franse regisseur Georges Méliès. Scorsese schroomt zelfs niet om enkele passage’s uit ‘Le voyage dans la lune’ (1902) in 3D beelden om te zetten en deze te verwerken in Hugo. Normaliter heiligschennis ware het niet dat Scorsese enig krediet verdiend voor de vele gulle giften aan het Amerikaanse filmfonds die als hoofdtaak heeft: het restaureren van zeer oude films.

Het lijkt in dat opzicht wel het jaar te worden van de ‘stomme film’. De film The Artist is een regelrechte hit en geld in zekere zin ook als ode voor de filmproducties die in de beginjaren van de filmindustrie werden geproduceerd. Ode of niet, ik zie, filmkenner bij uitstek, Scorsese liever doceren aan de hand van documentaires zoals A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movies (1995) en Il mio viaggio in Italia (1999) waar de ode aan de verschillende filmperiodes van de Amerikaanse en Italiaanse film veel beter tot hun recht komen.

Hugo levert fraaie plaatjes op, maar als film is het scenario wat aan de simplistische kant en rammelt het aan de acteerprestaties met uitzondering voor de Britse acteur Ben Kingsley die de rol van Georges Méliès met verve speelt.

3* van de 5

Hugo op de IMDb.com

Review: Buta to gunkan (1961)

Wed, 21 Mar 2012 16:45:00 +0100

Door: Michiel

Buta to gunkan (1961) van regisseur Shôhei Imamura (Narayama-bushi kô 1983, Unagi 1997) redelijk amusante film. Ik vond vooral de sfeerbeelden van de straten van de Japanse stad Yokosuka in de jaren 60 erg mooi geschoten. De humor in de film is echter ietwat gedateerd en de personages in het verhaal komen en gaan waardoor je als kijker de film ervaart als een fragmentarisch aan elkaar geregen verhaallijn die niet altijd even consistent overkomt. 3* van de 5.

Buta to gunkan op IMDb.com

Review: Die Brücke (1959)

Wed, 21 Mar 2012 16:41:00 +0100

Door: Michiel

Met de film Die Brücke (1959) heeft regisseur Bernhard Wicki (1919–2000) één van de beste tweede-wereldoorlog films aller tijden geproduceerd. Het verhaal is net zo krachtig als de eenvoud van het script. Een groep Duitse kinderen worden in de laatste oorlogsdagen van Nazi-Duitsland in hun eigen geboortedorp achtergelaten om een vermeend strategische brug te verdedigen tegen de oprukkende Amerikaanse soldaten. Geïndoctrineerd door oorlogspropaganda en de hunkering naar heldendom verdedigen deze groep zeer jeugdige vrienden dan ook de brug tot het bittere eind.

De film toont op sublieme wijze de realistische kant van de oorlog, hoe mensen middels leugens en verkeerde voorstelling van zaken zich laten meeslepen in een oorlog uit naam van landsbelang die niet bestaat.
De waanzin die in Die Brücke wordt getoond doet denken aan de Russische, propagandistische, oorlogsfilm ‘Idi i smotri’ (1985) van regisseur Elem Klimov waar de zinloosheid van bloedvergieten eveneens op sublieme wijze in beeld wordt gebracht. Voor de liefhebber van oorlogsfilms zijn beide films een ‘must see’.

4* sterren van de 5

Die Brücke op IMDb.com

Review: Le amiche (1955)

Wed, 21 Mar 2012 12:49:00 +0100

Door: Michiel

Le amiche (1955) van de Itilaanse grootmeester Michelangelo Antonioni (1912-2007) en bekend van wereldberoemde films zoals Blow-Up (1966), L’avventura (1960) en La Notte (1961). Een lange zit ook al is de duur van de film slechts 104 minuten

Een ‘lange’ zit omdat Antonioni als geen ander talloze verhaallijnen door elkaar weet te weven. In het kort gaat het over hoe een vrouw Clelia, gespeeld door Eleonora Rossi Drago, in Turijn verwikkeld raakt in de exorbitante levens van een welgestelde Italiaanse familie. De ontmoeting vind plaats als Clelia naast haar hotelkamer het gegil hoort van een kamermeisje die de aanwezige gast halfdood aantreft in haar hotelkamer. De vrouw overleefd de zelfmoordpoging en Clelia raakt langzaam bevriend met de diverse familieleden van het meisje. Vanaf dit moment wordt de kijker getrakteerd op de ene liefdesaffaire na de ander, nepotisme en haantjes-gedrag van de mannelijke hoofdrolspelers onderling. Zo goed als het echte leven zo gezegd.

De film doet aan als een voortkabbelend toneelstuk, de verschillende karakterrollen zijn weinig diepgaand maar desondanks wordt het verhaal zelden saai. Wellicht zijn de prachtig geschoten beelden van Turijn in de jaren 50 hier debet aan. Bij tijd en wijlen doen de nachtelijke scènes van Turijn denken aan de beelden uit Carol Reed’s The Third Man (1949) waar de kijker getrakteerd wordt op fenomenale cinematografie van het naoorlogse Wenen. Le amice is een mooie mengelmoes van verhaallijnen aangevuld met zo nu en dan prachtige cinematografie maar een harde dobber voor diegenen die niet houden van een ietwat soap aandoende film die op een zeer rustig voortkabbelende scenario fundeert.

3* van de 5.

Le amiche op IMDb.com

Review: True Grit (2010)

Wed, 21 Mar 2012 12:39:00 +0100

Door: Michiel

True Grit (2010) van de Coen brothers Ethan en Joen Coen, o.a. bekend van Fargo (1996), The Big Lebowski (1998), O Brother, Where Art Thou? (2000). Aardige doch ietwat brave en een behoorlijk gepolijste western. Jammer.

Ik had persoonlijk meer verwacht van True Grit, maar tot op heden constateer ik dat de twee broertjes Coen sinds The Man Who Wasn’t There (2001) niet meer dat echt gepiekt hebben.

Er is op zich wijnig mis met True Grit, de casting bestaat uit Jeff Bridges (ook bekend uit de Coen klassieker ‘The Big Lebowski’), Matt Damon (The Bourne Identity, The Talented Mr. Ripley, Ocean’s Eleven) en Josh Brolin (Wall Street) (W.), No Country for Old Men). Stuk voor stuk gerenommeerde acteurs. Jeff Bridges speelt zijn rol met verve in de vertaling van Rooster Cogburn, een typisch ‘old scumbag’ type die zijn ethische normbesef uit een halflege whiskyfles vist en de gewetensloze schurk Tom Chaney gespeeld door Josh Brolin.

De archetypische antiheld en badguy types staan in schril contrast met de ietwat naieve maar ook zelfverzekerde meisje Mattie Ross gespeelt door Hailee Steinfeld. Alle karakterrollen worden adequaat ten uitvoer gebracht en daar zit dan ook gelijk de kern die schuurt. Gedurende de hele film krijg je het gevoel dat je naar gepolijste karakters zit te kijken. Nu is het bij komedie niet vreemd de typische karakterrollen ietwat te chargeren maar in True Grit gaat deze vertoning op den duur vervelen. Voortdurend zat ik te wachten op een plotselinge wending van het plot, een verandering in de houding van één van de protagonisten. Het is flauw om te zoek naar minpunten maar het telkens braaf situeren van de personages die nimmer van hun inhoudelijke verschijning afwijken brengt die zoektocht wel tot leven. True Grit begint als een stevige vlam op een kaars die bijna uitgebrand is, het vuurtje dooft dan ook bijna helemaal uit naarmate de film haar climax nadert. Wat resteert is een gevoel van: leuke film, mooi geschoten en aardig doch braaf geacteerd; waarvan akte.

Magere 3* van de 5.

True Grit op IMDb.com

Review: La terra trema: Episodio del mare (1948)

Wed, 21 Mar 2012 12:25:00 +0100

Door: Michiel

La terra trema, of eigenlijk ‘La terra trema: Episodio del mare’. Luchino Visconti’s tweede film wat oorspronkelijk een drieluik moest worden. Een bijna drie uur durende, klein, meesterwerk.

Het verhaal gaat over een vissersdorp waar Antonio Arcidiacono in opstand komt tegen de griffiers die de vissers van het dorp uitbuiten. Antonio maakt deel uit van een omvangrijke familie die Antonio in zijn strijd steunen. Toch krijgt Antonio niet de steun van de andere vissers van het dorp die liever de status quo onveranderd zien, de inkomsten blijken een belangrijker goed dan de uitbuiting waarmee dit gepaard gaat.

Antonio lijkt in eerste instantie te slagen om als zelfstandig bedrijf door het leven te gaan. Gevrijwaard van de afhankelijkheid richting de lokale griffiers, die de vis van de vissers afnemen, krijgt Antonio een lening van de bank waarmee hij zijn nieuwe vissersboot en spullen kan financieren. De eerste vangst als zelfstandig bedrijf loopt zeer voorspoedig. Dan slaat echter het noodlot toe als tijdens een visserstocht een flinke storm opsteekt. Antonio verliest hierdoor zijn hele lading en boot en kan door zijn rebelse houding ten aanzien van de lokale griffiers en de bevolking die zich distantiëren van zijn strijd tegen de uitbuiting niet rekenen op steun. Sterker nog, Antonio wordt met zijn hele familie de paria van de lokale omgeving en de strijd om te overleven nadert z’n hoogtepunt.

Deze film behoort absoluut in de top van de Italiaanse neorealisme. De acteurs en actrices in de film bestaan allemaal uit de bewoners van het vissersdorp op het Siciliaanse eiland in de jaren 50. De film hanteert geen kunstlicht, special effecten en de acteurs en actrices zijn nimmer opgemaakt. Regisseur Visconti kampte met een schrijnend tekort aan financiën tijdens het schieten van deze film. Hij moest zelfs in allerijl zijn private bezit verkopen en zijn filmteam uitdunnen tot een minimum van een cameraman en een tweetal assistenten. Des te opmerkelijker is het resultaat, een neorealistische film in z’n puurste vorm.

De opzet van het verhaal nijgt snel tot een typische goed tegen kwaad retoriek verhaal maar Visconti weet op verbluffende wijze de verhaallijnen zodanig in beeld te brengen dat van een duidelijk goed tegen kwaad geen sprake kan zijn. Zelfs niet toen Visconti uiteindelijk financieel gesteund werd door de communistische partij in Italië hetgeen op voorhand de verdenking opwekt dat de film partijpolitieke speerpunten zou gaan omarmen. Niets is minder waar, zelfs de voice-over, ingesproken door Visconti zelf, laat in het midden wat goed en fout is. Zo komt duidelijk in beeld dat de bittere armoedige staat waar Antonio in terecht komt niet alleen het gevolg is van de ‘slechte’ houding van de griffiers maar ook door Antonio zijn eigen, zeer koppige, houding. Zo weigert Antonio consequent opnieuw bij de griffiers van het dorp aan te kloppen om zich opnieuw in te schrijven om vis te vangen tegen een armoedige vergoeding.

Het verhaal verveelt geen moment en de begeleidende voice-over laat nergens een paternalistisch opvatting doorklinken. Wat rest is een fantastische aaneenschakeling van beelden van het Sicilië uit de jaren vijftig. Ook al bleef het bij een enkele film en wist Visconti deel twee en drie niet te realiseren staat deze film op zichzelf en zou het zelfs als drieluik bestempelt kunnen worden wanneer men Visconti’s meesterwerken Rocco e i suoi fratelli (1960) en Il gattopardo (1963) daarnaast zou plaatsen. Tezamen tonen deze drie films een Italië in verschillende periodes en met een gelaagdheid die de rijke geschiedenis van de Italiaanse samenleving gedurende de afgelopen eeuwen goed in beeld weten te brengen.

Een dikke 4.5* van de 5 sterren.

La terra trema op IMDb.com

Oscars 2012

Mon, 27 Feb 2012 18:24:00 +0100

Door: Michiel

Dit was de laatste oscar avond/nacht voor mij. De show was een deceptie en de terugkerende Billy Crystal als host veranderde daar niets aan. Zijn grappen waren niet als vanouds scherp en de hele show kwam behoorlijk mat over. Verassende winnaar was zonder twijfel Hugo. Wellicht hebben de Amerikanen gedacht: beste regie en film kan deze film niet in de wacht slepen (terecht) want daarvoor lag het niveau van films als The Artist en A Seperation (Iraanse film) veel te hoog voor. Dus kreeg Scorsese maar de prijzen voor:

- Best Achievement in Cinematography
- Best Achievement in Art Direction
- Best Achievement in Sound Mixing
- Best Achievement in Sound Editing
- Best Achievement in Visual Effects

Vooral de onderdelen Cinematography en Art Direction zijn arbitrair. Maar goed, troostprijzen moeten de Amerikanen gedacht hebben ;-)

Overige winnaars waren voorspelbaar maar wel terecht. The Artist was zonder enig twijfel op alle fronten de betere film in het rijtje die voor de nominatie in aanmerking kwamen. Godzijdank heeft Terrence Malick met z’n potsierlijke over het paard getilde Tree of Life niks gewonnen.

Grote afwezige die onbegrijpelijk niet in aanmerking kwam voor geen één nominatie was de film Shame van regisseur Steve McQueen die al eerder een klein meesterwerk wist te produceren met de film Hunger. Wellicht volgend jaar als hij in commercieel opzicht meer de aandacht van de media weet te trekken met de film Twelve Years a Slave (2013) waarin Brad Pitt in meespeelt. Laatst genoemde doet ook flink z’n best om de meer ‘art house’ achting rollen te bemachtigen, was het eerst in The Tree of Life van Malick is het nu de beurt aan de eveneens none conformistische regisseur Steve McQueen, maar in deze regisseur heb ik meer vertrouwen.